atv

Door toedoen van de gehoofddoekte dame was alle sereniteit in het debat zoek en kon er niet op een redelijke manier worden gediscussieerd. De (agressieve) moslima kon het niet laten om te schimpen op het onderwijs en op leerkrachten, wat contraproductief is. Het enige wat ze kon uitbrengen was de vermeende discriminatie. Deze klaagrede is echter allang afgezaagd, en met dit slachtofferdiscours zaagt men enkel de poten van de eigen stoel weg. Het valt op dat het geklaag en gezaag stééds vanuit dezelfde hoek komt. Zovele andere allochtonen grijpen met beide armen de kansen die hen worden geboden (velen met succes) en wentelen zich integendeel niet in de slachtofferrol.

Nooit eerder dan het laatste decennium werden er zoveel inspanningen geleverd om de kansen van alle leerlingen optimaal tot zijn recht te laten komen, nooit eerder waren er daartoe zoveel extra middelen, leerkrachten, extra ondersteuning en begeleiding. Gelukkig beseffen de meeste leerlingen van diverse origine wat er allemaal voor hen wordt gedaan, enkel de doelgroep tegenwoordigd door de gehoofddoekte dame meent de schuld steeds bij de ander te moeten zoeken, in plaats van de verantwoordelijkheid voor de eigen studie op te nemen, met de nefaste gevolgen vandien.

De gehoofddoekte dame beschuldigt leerkrachten er bovendien van dat 'ze zich niet aan de veranderende maatschappij zouden kunnen aanpassen', terwijl het duidelijk de gehoofddoekte dame in kwestie is die de veranderende maatschappij niet aankan. Ze beseft niet dat ze er bijzat, getooid als een proletariërsvrouw in onze contreien 100 jaar geleden. Dit bewijst enkel dat ze de maatschappij waarin ze leeft niet kent, er geen enkel inzicht in heeft en nog veel minder historisch inzicht. Met wat meer openheid en interesse voor de haar omringende wereld zou ze verder geraken, in plaats van zich zich op te sluiten in zelfbeklag en in een kortzichtig klein wereldje. We ontwaren bij de dame een ongebreideld egocentrisme en een totaal onvermogen om zich in te leven in de andere en in de omgevende maatschappij. Verder dan een ordinaire scheldtirade is ze dan ook niet gekomen.

Door toedoen van de gehoofddoekte dame was alle sereniteit in het debat zoek en kon er niet op een redelijke manier worden gediscussieerd. De (agressieve) moslima kon het niet laten om te schimpen op het onderwijs en op leerkrachten, wat contraproductief is. Het enige wat ze kon uitbrengen was de vermeende discriminatie. Deze klaagrede is echter allang afgezaagd, en met dit slachtofferdiscours zaagt men enkel de poten van de eigen stoel weg. Het valt op dat het geklaag en gezaag stééds vanuit dezelfde hoek komt. Zovele andere allochtonen grijpen met beide armen de kansen die hen worden geboden (velen met succes) en wentelen zich integendeel niet in de slachtofferrol.

Nooit eerder dan het laatste decennium werden er zoveel inspanningen geleverd om de kansen van alle leerlingen optimaal tot zijn recht te laten komen, nooit eerder waren er daartoe zoveel extra middelen, leerkrachten, extra ondersteuning en begeleiding. Gelukkig beseffen de meeste leerlingen van diverse origine wat er allemaal voor hen wordt gedaan, enkel de doelgroep tegenwoordigd door de gehoofddoekte dame meent de schuld steeds bij de ander te moeten zoeken, in plaats van de verantwoordelijkheid voor de eigen studie op te nemen, met de nefaste gevolgen vandien.

De gehoofddoekte dame beschuldigt leerkrachten er bovendien van dat 'ze zich niet aan de veranderende maatschappij zouden kunnen aanpassen', terwijl het duidelijk de gehoofddoekte dame in kwestie is die de veranderende maatschappij niet aankan. Ze beseft niet dat ze er bijzat, getooid als een proletariërsvrouw in onze contreien 100 jaar geleden. Dit bewijst enkel dat ze de maatschappij waarin ze leeft niet kent, er geen enkel inzicht in heeft en nog veel minder historisch inzicht. Met wat meer openheid en interesse voor de haar omringende wereld zou ze verder geraken, in plaats van zich zich op te sluiten in zelfbeklag en in een kortzichtig klein wereldje. We ontwaren bij de dame een ongebreideld egocentrisme en een totaal onvermogen om zich in te leven in de andere en in de omgevende maatschappij. Verder dan een ordinaire scheldtirade is ze dan ook niet gekomen.